در ایران، استفاده از مواد و فرآوردههای رادیواکتیو در پزشکی از سال ۱۳۳۹ شمسی (۱۹۶۰ میلادی) آغاز شد. در آن زمان، در آزمایشگاهی موسوم به «آزمایشگاه پیمان مرکزی» در دانشکده علوم دانشگاه تهران، اندازهگیری میزان ید رادیواکتیو در ادرار ۲۴ ساعته انجام میگرفت. این آزمایش با استفاده از دستگاهی صورت میگرفت که چهار لوله Geiger–Muller در اطراف ظرف نمونه ادرار قرار داشت. حدود یک سال بعد، در سال ۱۳۴۰، نخستین نقشهبرداری از غده تیروئید در ایران با استفاده از گاماکامرایی انجام شد که توسط شرکت Ecko انگلستان به بیمارستان رازی اهدا شده بود. در همان دوره، اندازهگیری هورمونهای تیروئید در خون نیز توسط دکتر صادق نظام مافی، استاد گروه داخلی دانشکده پزشکی دانشگاه تهران و ملقب به «پدر پزشکی هستهای ایران»، انجام شد. این فعالیتها با همکاری کارشناس خارجی به نام MC Nokes در زیرزمین بیمارستان رازی ـ که پیشتر حوضخانه مرحوم حاج محتشمالسلطنه اسفندیاری بود ـ صورت گرفت. نقش این همکاری در توسعه و پیشرفت اولیه پزشکی هستهای در ایران بسیار مؤثر بود. در همان سالها، دکتر هوشنگ دولتآبادی در مطب خصوصی خود در تهران، تجهیزات لازم برای سنجش جذب ید-۱۳۱ در تیروئید و همچنین اندازهگیری ید رادیواکتیو متصل به پروتئین (PBI) را فراهم کرده بود.
چندی بعد نیز دکتر رسول برکت با تأسیس آزمایشگاه پزشکی هستهای در دانشگاه شیراز، نقش مهمی در گسترش این رشته تخصصی در ایران ایفا کرد.
دکتر Rosalyn Yalow ـ کاشف روش رادیوایمونواسی 
دکتر صادق نظام مافی - پدر پزشکی هستهای ایران
.jpg)
انتقادات و پیشنهادات خود را برای ما ارسال کنید